Plot summary voor “Luchteilanden”

Luchteilanden vordert. Het verhaal groeit in diepte. 5 hoofdstukken en 70.000 woorden zijn nu geschreven. Twee hoofdstukken (1 en 4) daarvan zijn dusdanig geredigeerd dat ze naar een uitgever kunnen worden gezonden en het wordt tijd om dit boek verder te gaan pitchen.

Hier is de samenvatting.

 

Opzet

“Luchteilanden” wordt gedreven door drie elementen: conflict, actie en de onthulling van de wereld onder het verhaal.

Het verhaal volgt hierin dezelfde lijnen als “Animal Farm”, “1984”, “Clockwork Orange” en het vroege werk van John Varley. Er worden geen koninkrijken gered. Er zijn geen uitverkoren helden, geen magische stoplappen. Het basisidee (hoe ontwikkelt een wereld zich na de technologische singularity?) en de wereld achter het verhaal zijn de werkelijke hoofdrolspelers, de innerlijke wereld van de personages is net zo relevant als de actie waardoor het verhaal wordt voortgestuwd en het grootste conflict is uiteindelijk een intern conflict.

 

Thematiek

Vrijheid, gevangenschap, identiteit, zelfmoord, verandering, schoonheid, liefde en de verwerking van depressie.

 

Uitgangspunten

Een post-singulaire wereld, ongeveer twaalfhonderd jaar van nu.

De mensheid is verspreid over de sterren. Identiteit is niet langer gekoppeld aan het fysieke lichaam of het fysieke brein. De dood is niet langer een probleem. Menselijke hersenen zijn geoptimaliseerd tot biologische computers. Lichamen zijn vrijwel onvermoeibaar.

Een meervoudig en gelijktijdig bestaan van het “ik”, zowel in fysieke vorm als gesimuleerd is even normaal als het bestaan zelf.

De Aardse bevolking is vrijwel gedecimeerd. Een oorlog tussen de Maan en de Aarde heeft miljarden uitgeroeid. Die bevolking is nooit meer teruggekomen.

Gebieden op Aarde worden beheerd door superclusters: ontelbare computers die op verschillende locaties zijn ondergebracht en met elkaar samenwerken. Elke cluster heeft een eigen gebied en werkt met andere clusters samen. Hun doel is die omgeving aangenaam te houden voor de bewoners en de flora en fauna in balans te houden.

De Vijf Luchteilanden zijn, net als de superclusters, één van de vele artefacten uit de oude tijd, afgesloten van de rest van de wereld in een zelfverkozen isolement. Voor 95% van de Eilandbevolking zijn deze eilanden de perfecte wereld, een utopie. Voor 5% zijn de Vijf Eilanden een gevangenis. Ooit begonnen als prestigeprojecten zijn die Eilanden van een soort drijvende cruise-schepen verworden tot drijvende laboratoria en, tijdens een periode van hevige stormen, veilige havens voor vluchtelingen.

 

Eiland 32, Eiland 24 en Eiland 9

Elk van de Vijf Eilanden heeft een specialisatie rondom genetische manipulatie en genetische modificatie van dieren, mensen, planten en andere vormen. Progressie is belangrijker dan levensduur en na 160 jaar wordt het tijd voor de oudere generatie om plaats te maken voor de nieuwe generatie.

Het verhaal speelt onder andere op Eiland 32 (specialisatie: bomen), Eiland 24 (mensen en dieren, zichtbaar gemaakt via een broer van de hoofdpersoon) en Eiland 9 (planten, via een zus van de hoofdpersoon).

 

Neo Tokio, Venetie, Khartoem, Istanbul en Mare Imbrium (de Maan)

Elk van deze steden en gebieden biedt een andere blik op de wereld en op het personage zelf.

 

Het hoofdpersonage: Gulābī Phūla Suliman – Bloesem

Gulābī Phūla Suliman van het Huis van Suliman –Bloesem–  is 24 jaar oud. Ze wordt, als jongste kind van Zafira Suliman, geacht het bedrijf van haar moeder over te nemen in een matrilineaire lijn.

Ze voelt zich een gevangene. Het vooruitzicht om de rest van haar leven op het Eiland vast te zitten is dodelijk voor haar. Ze heeft op 12-jarige leeftijd een mislukte zelfmoordpoging gedaan.

 

Zafira, Leander, Noam, Kobalt, Jade, Ariane, Zhēnzhū

Elk van deze secondaire personages wordt gebruikt om een bredere blik op de wereld zelf te bieden, en om de drijvende kracht onder de handelingen van Gulābī Phūla voor de lezer duidelijk te maken.

 

DE HOOFDSTUKKEN

Hoofdstuk 1: Neo Tokio

In hoofdstuk één leren we Bloesem kennen. Ze wordt geacht haar moeder op te volgen en het Huis voort te zetten. Haar leven is een leugen. Ze wil weg van het Eiland. Ze is zwanger.

Haar vertrek zal het Huis, háár Huis in de problemen brengen, op de rand van de afgrond brengen.

We leren dat de Vijf Eilanden systematisch een fout aanbrengen in de genetische structuur van één op de twintig mensen van de bevolking en dat zowel Zafira als Bloesem daar één van zijn.

Het wordt duidelijk dat de utopie van Eiland 32 een gevangenis is voor Bloesem.

 

Hoofdstuk 2: Venetie

In hoofdstuk twee maken we kennis met de bevolking van Venetië. Het contrast wordt duidelijk tussen de wereld van Neo Tokio en Venetië. De overlap tussen de hypocrisie op het Eiland  en de heersende klasse in Venetië.

Bloesem doet mee aan de Bloedspelen daar en het wordt duidelijk dat haar zelfmoordneigingen uit het verleden nog steeds uitgespeeld worden in een spel waarin de spelers elkaar kunnen doden.

In dit hoofdstuk wordt ook het conflict tussen Bloesem en haar moeder duidelijk, en dat Bloesem verwacht wordt haar plicht te doen als opvolger van haar moeder, en verder haar bek te houden.

We leren dat deze zwangerschap de derde is en dat de vrucht in de vorige twee keren is afgestoten door haar lichaam. Dit is ook de reden dat Bloesem nog steeds niet is weggelopen.

 

Hoofdstuk 3: Khartoem

In Khartoem krijgen we een eerste inzicht in de mogelijkheden van de wereld na de technologische singularity.

Bloesem maakt in Khartoem gebruik van een dienst die haar in staat stelt een beperking op de Vijf Eilanden te omzeilen. Via die dienst krijgt ze volledig toegang tot haar eigen mogelijke toekomsten en haar eigen verleden, met één beperking: ze mag per sessie niet meer dan vijf dingen mee terug nemen in haar herinnering.

Ze doet dit voor haarzelf en voor het Huis.

 

Hoofdstuk 4: Ontsnapping

Eiland 32 bestaat 1000 jaar en zoals met elke verjaardag van het Eiland is er een symbolische ontsnapping die vijf uur duurt en simpelweg de “Sprong” wordt genoemd. Bloesem steelt twee van de opnames van de levens van haar voormoeders.

We zien in dit hoofdstuk Bloesem’s ontsnapping, de vruchten van haar voorbereiding en hoe ze middelen op de “benedenwereld” of Aarde gebruikt om te ontsnappen aan de ogen van het Huis. Haar bestemming is Istanbul.

Haar ontsnapping lukt en na 14 dagen is ze vrij.

 

Hoofdstuk 5: Istanbul

Haar volgende vier stappen worden duidelijk, waarvan de twee belangrijkste zijn:

  1. Een persoonlijke upgrade naar het soort supercomputers zoals de rest van de wereld gebruikt: dat simulaties van de realiteit en projecties van mogelijke toekomstscenario’s mogelijk maakt;
  2. Een verwijdering van emotioneel trauma;

Het wordt duidelijk hoe Bloesem verstoten is door haar eigen moeder. En dat dingen op dit vlak niet zijn zoals zowel Bloesem als Zafira dachten.

We zien de consequenties van Bloesems daden op het Eiland: hoe het Huis in de problemen komt, hoe de voorspellingen die Bloesem heeft meegenomen uit Khartoem uitkomen en hoe het Huis tot een nieuwe koers wordt gedwongen.

We leren de vrije en onbelemmerde kant van Bloesem kennen. We leren via vrienden en minnaars en eigen acties van Bloesem hoe de technologische singulariteit de mensheid veranderd heeft en welke menselijke variaties daardoor mogelijk zijn geworden.

We zien hoe Bloesem de opnames van haar twee voormoeders tot leven wekt in interne simulaties.

We zien dat “vrij” een relatief begrip is, dat met elke nieuwe stap die gevangenis slechts groter wordt. Dat zelfs als het universum letterlijk je speelveld is, er altijd nog belemmeringen zijn. Voor Bloesem is deze eerste stap echter voldoende. De vorm van vrijheid die ze nu heeft is meer dan ze ooit bezat.

Wat ze niet los wil laten is nut: het gevoel dat ze nut heeft door dingen te doen voor anderen.

 

Hoofdstuk 6: Mare Imbrium

Bloesem besluit om een vraag te vervullen naar haar expertise en een kopie van haarzelf ontwaakt in een lichaam op de Maan, in het gebied dat Mare Imbrium heet.

Bloesem op Aarde bevalt aan het einde van dit hoofdstuk van haar zoontje.

We leren over de oorlog tussen Aarde en de Maan, de rol van de Eilanden, waarom de Eilanden zich op deze manier hebben afgeschermd en waarom niemand van buitenaf heeft ingegrepen, ondanks dat bekend is welke invloed de keuzes van de Eilanden hebben op een deel van de bevolking (gevoel van ongeluk, zelfmoorden).

 

Hoofdstuk 7: Eiland 32

Na vier jaar keert Bloesem terug naar Eiland 32.

Haar kind is oud genoeg om vrij te zijn. Het Huis van Suliman is inmiddels door een transformatie gegaan, waar het sterker uit is gekomen. Bloesem is volwassener geworden.

De collectieve zelfmoord die in Hoofdstuk 4 wordt beschreven heeft voor kleine veranderingen gezorgd. Groot genoeg voor een Huis als dat van Suliman om een nieuwe nis uit te beitelen.

We zien Bloesem en Zafira samenkomen. Dat moment eindigt in wederzijdse vergeving.

Bloesem vertrekt samen met haar kind.

Daarmee eindigt deze roman.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s